Naukowe wyjaśnienie zjawiska biorezonansu

Naukowe wyjaśnienie zjawiska biorezonansu

Każdy obiekt można wpisać w układ wibracyjny, określany w matematyce jako funkcja falowa. Jest on mikrośrodowiskiem, które wibruje zawsze w pewnej konfiguracji częstotliwości, określonym rytmie oscylacji i intensywności, co może prowadzić do zakłóceń z innymi systemami wibracyjnymi.

mediqpolbio naukowe wyjasnienie zjawiska biorezonansu biofotony

Każdy żywy system – od całego organizmu po pojedynczą komórkę – zawiera naładowane cząstki (jony). Strumień takich naładowanych cząstek w systemie żywym tworzy oscylujące pola elektromagnetyczne o bardzo niskiej intensywności endogennej, a więc wytwarzanej przez żywy układ. Indywidualne spektrum takich endogenicznych oscylacji jest złożone, ze względu na superpozycję oscylacji z różnych źródeł w organizmie. Zasadniczo można jednak określić dwa regiony całego spektrum oscylacji układów biologicznych: region o bardzo niskich częstotliwościach (odpowiadający promieniowaniu podczerwonemu) i obszar wysokich częstotliwości (odpowiadający promieniowaniu ultrafioletowemu).

Na końcu widma o wysokiej częstotliwości endogennych oscylacji następuje emisja tzw. biofotonów. Są one pojedynczymi kwantami emitowanymi w sposób ciągły przez wszystkie żywe systemy. Pojęcie biofotonów zostało rozpracowane przez grupę utworzoną wokół Fritza-Alberta Poppa. Jest przedmiotem fizyki kwantowej i służy do opisania uniwersalnego zjawiska przypisywanego wszystkim żywym systemom – komunikacji wewnątrz- i międzykomórkowej, która, według Poppa, zachodzi poprzez wzajemną absorpcję i emisję biofotonów.

Zmiany natężenia emisji fotonów są funkcjonalnie związane z zaburzeniami homeostazy i stanu witalności organizmu. Wymiana fotonów jest podstawą wszystkich procesów biologicznych i to dzięki niej układ biologiczny, od najmniej do najbardziej złożonego, wchodzi w interakcję ze środowiskiem. Organizm neurologiczny łączy się z otoczeniem nie tylko za pośrednictwem układu receptorowego, ale także poprzez konwersję całego organizmu na energię elektromagnetyczną.

mediqpolbio naukowe wyjasnienie zjawiska biorezonansu biofotony

Zjawisko interferencji różnych częstotliwości przepływów energii fotonów powoduje fazę sprzężenia (rezonans oscylacyjny). W fizyce rezonans lub faza sprzężenia jest stanem, w którym układ oscylacyjny reaguje na alternatywną siłę napędową o maksymalnej amplitudzie. Proces taki może występować, gdy częstotliwość siły napędowej odpowiada naturalnej (nie tłumionej) częstotliwości oscylacyjnej systemu. Zatem, w przypadku narzuconego oscylującego pola elektromagnetycznego, układ biologiczny (np. komórka) będzie reagował w mierzalny sposób tylko na te oscylacje egzogenne, które pasują do naturalnych oscylacji takiego układu. Rezonans oscylacyjny może prowadzić do niespójności oscylacyjnej struktury materii.

Wyniki wpływu endogennych pól elektromagnetycznych systemów biologicznych na naturalną spójność procesów podtrzymujących życie w poszczególnych komórkach, populacjach komórek i organizmach żywych sugerują, że naturalna integralność jest wspierana głównie przez nieliniowe interakcje i sprzężenia między środowiskiem a endogenne oscylacje elektromagnetyczne – o skrajnie niskiej intensywności. Wpływając na pola elektromagnetyczne komórek naszych ciał możemy zatem poprawić witalność komórek organizmu.

Źródła:

  1. Amoroso R.L. (1996): Oligomery parakrystaliczne in vitro przy użyciu laserowej interferometrii kontroli fazowej, bioelektrochemii i bioenergetyki, 41 (1), 39-42.
  2. Reimers J.R. (2009): Słabe, silne i spójne reżimy kondensacji Fröhlicha i ich zastosowania w medycynie terahercowej i świadomości kwantowej, PNAS, 106 (11), 4219-4224.
  3. Mesquita M.V., Vasconcellos A.R. , Luzzi R. (2004): Rozważania o niezniekształconych progresywnych falach X i Dawidowskich solitonach, kondensacji Fröhlicha-Bosego-Einsteina i efektu Czerenkowa, Biosystems Brazilian Journal of Physics, 34 (2A), 489-503.

Zamknij menu